Κάθε Πάσχα, στην τάξη, έρχονται εκείνες οι στιγμές που τα παιδιά κοιτάνε με μεγάλα μάτια γεμάτα απορία και με ρωτάνε: «Κυρία, γιατί σταύρωσαν τον Χριστό;», «Πώς ξαναζωντάνεψε;», «Πονάει η σταύρωση;». Και τότε παίρνω μια βαθιά ανάσα και σκέφτομαι: πώς να τους μιλήσω για κάτι τόσο μεγάλο, χωρίς να τα φοβίσω; Πώς να τους πω την πιο λυπητερή αλλά και την πιο φωτεινή ιστορία του κόσμου;
Προσπαθώ να τους μιλήσω με την καρδιά. Τους λέω πως ο Χριστός ήρθε για να αγαπά. Για να μας δείξει τον δρόμο της καλοσύνης, της συγχώρεσης, της αγκαλιάς. Πως έκανε θαύματα, αγκάλιαζε τα παιδιά, βοηθούσε τους φτωχούς, μιλούσε με αγάπη. Αλλά κάποιοι άνθρωποι τότε τον φοβήθηκαν. Δεν άντεχαν την αλήθεια και την αγάπη του. Και έτσι τον σταύρωσαν. Ήταν μια μέρα σκοτεινή. Μια μέρα που η αγάπη έμοιαζε να χάνει…
Αλλά, εδώ σηκώνω λίγο τη φωνή μου και τους κοιτάζω στα μάτια, τρεις μέρες μετά έγινε το πιο όμορφο θαύμα. Ο Ιησούς αναστήθηκε. Και αυτή η λέξη για εμένα σημαίνει φως. Σημαίνει πως η αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ. Ότι το καλό, όσο κι αν πληγωθεί, θα βρει τον τρόπο να σηκωθεί ξανά. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ελπίδα που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας.
Δεν χρειάζεται να πω πολλά. Καμιά φορά, τους δείχνω ένα λουλουδάκι που ανθίζει. Άλλες φορές ανάβουμε μαζί ένα κεράκι στην τάξη και λέμε: «Αυτό είναι το φως της αγάπης. Και όταν το δώσεις σε άλλον, δεν σβήνει. Πολλαπλασιάζεται.» Αυτά τους λέω. Απλά, γλυκά. Όχι για να μάθουν τα γεγονότα, αλλά για να νιώσουν το νόημα.
Το Πάσχα δεν είναι απλώς μια γιορτή. Είναι μια υπενθύμιση για την αγάπη και την ελπίδα, για το φως που νικά το σκοτάδι. Είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε ότι πάντα, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, υπάρχει κάτι όμορφο που μπορεί να γεννηθεί ξανά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου