@missy_merida
Η 28η Μαρτίου μπορεί να μην έχει ακόμη τη σφραγίδα ενός επίσημου διεθνούς οργανισμού, αλλά ολοένα και περισσότεροι τη βλέπουμε ως την Παγκόσμια Ημέρα της Γιαγιάς. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι: ότι αυτή η γιορτή γεννιέται από την ανάγκη της καρδιάς. Μιας καρδιάς που δεν ξεχνά.
Η γιαγιά δεν είναι απλώς μια συγγενική φιγούρα. Είναι το λιμάνι, η αγκαλιά, η μυρωδιά της βανίλιας και της λεβάντας στο μαξιλάρι. Είναι αυτή που σου χαμογελά όταν όλοι είναι σοβαροί, που σου μαγειρεύει τα «αγαπημένα σου» χωρίς καν να της το έχεις πει. Δεν είναι τυχαίο που τόσοι και τόσες από εμάς κουβαλούν μια γιαγιά μέσα τους, ακόμη κι όταν εκείνη έχει πια σιωπήσει. Όχι με θόρυβο. Ήσυχα, όπως ακριβώς έζησε: με αγάπη, με προσφορά, με δύναμη. Ίσως σήμερα να μην έχεις δίπλα σου τη γιαγιά σου, αλλά κάπου ανάμεσα στις αναμνήσεις, στις γεύσεις, στα λόγια που επαναλαμβάνεις χωρίς να το καταλαβαίνεις, είναι εκεί. Και σου κρατά το χέρι, όπως τότε.
Μια τέτοια μέρα δεν χρειάζονται πολλά. Μια σκέψη αρκεί. Ένα βλέμμα προς τα μέσα, εκεί που μένουν αγαπημένες παρουσίες. Ίσως μια φωτογραφία, μια μυρωδιά από παλιό φαγητό, μια κουβέρτα που θυμίζει το σπίτι της. Αν έχεις ακόμα τη γιαγιά σου, κράτα της το χέρι λίγο πιο σφιχτά σήμερα. Αν όχι, κράτα την μέσα σου, εκεί που δεν σβήνει τίποτα.
Κάποιες γιαγιάδες κράτησαν ρόλους μεγαλύτερους από εκείνους που τους αναλογούσαν. Έγιναν στήριγμα, φροντίδα, ασφάλεια. Και αυτό τις έκανε ακόμη πιο ξεχωριστές. Σίγουρα δεν υπάρχει συγκεκριμένη μέρα για να τις τιμήσεις. Υπάρχει όμως αυτή. Και είναι μια όμορφη αφορμή να θυμηθείς… ή να πεις ένα «σ’ αγαπώ» ακόμα και ψιθυριστά.
Γιατί η γιαγιά, με τον δικό της τρόπο, είναι πάντα εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου